آرام نشسته ام به نور خورشید نگاه می کنم که می درخشد و به موج که موقع رفتن چه بی قرار بود کاش این موج ها ، كاش اين آسمان بين و تو حصاري از نامهرباني ها نمي كشيد و كاش مي شد با يك دست دراز كردن تو را حس كرد .
چقدر احساس تنهايي مي كنم آن زماني كه تنهايي را آفريدي حجم آن را به اندازه ي زندگي من طراحي كردي . كاش مي توانستم تو را احساس كنم و حجم اين تنهايي رقت آور را با گرمي وجود تو آذين بخشم .
اين حوالي قاصدك هاي خاكستري حضورت را با اشك مي طلبند گاه تو آنقدر بزرگي كه تمامي هر چه هست و نيست را در بر مي گيري و گاه آنقدر كوچك مي شوي كه درون قلب من جاي مي گيري و من نمي دانم تا كجا بايد بروم ، چقدر بايد بمانم ، چند قرن با تنهايي خود دست و پنجه نرم كنم تا اين اندازه ه را درك كنم .
اين روزها پنجره اي پيدا نمي كنم  تا از آن سوي آن تو را بنگرم ، نمي دانم تو از من دور شده اي يا من انقدر در اطرافم غرق شده ام كه وسعت تنهاييم بي اندازه شده است . من به جاي جستن روزنه در خودم پرت مي شوم شايد به تو برسم . اصلا اين همه فاصله از كدورت كدام فاصله برخاست . اصلا فكرش را نكردم بي تو و بدون مهرباني تو كجا اين همه ناله را پهن كنم و چه كسي با دست هاي مهربانش كوير لحظه هايم را آبياري خواهد كرد . 

من همان تا هميشه قصيده گوي ترانه هاي توام كه دفترم از بوي تو لبريز عطر اقاقي است و تو همان آخرين تكيه گاه خستگي هاي من ، همان تنها پناه آخرينم .

به آن آسانی که بوی یک گل را استشمام می کنیم،

می توانیم حضور خداوند را احساس کنیم،

و احساس کنیم که همه جا پر از اوست!